قصه های پایتخت

اين غزل نيز از آن دست غزلهاست كه ميداني! در بهار ۷۷ گفته شد اگرچه فرمها و طرح ها ديگر زمانش گذشته است اما اين را گذاشتم تا كه آره .....

اتاق ، خالی و سکوت ، پرده ای سیاه، شاخه های دود

كتابهاي خيس ، يك عروسك عليل ـ جنبش دو رودـ

دو رود رفته اند ، زير پاي آن دو رود ، يك عروسكي كه...

نمي زند به تار زندگي و قفل بر دهان ، بي سرود

*******************************

اتاقها گشوده شد ، طناب ، عصمت چهارپايه اي

عروسكي كه ايستاده بود ، ساعت چهار صبح بود

                                                         بهار ۷۷ همدان

این غزل را هم بخاطر همه شما امشب اینجا گذاشتم تا بعد:

دو مبل قدیمی دو فنجان خالی دو تا پنجره

دو عشق مضاعف ، دو ديوار سنگي

ـ شما ، پنجره ـ

دو معبود سنگي ، خداي من و تو درخت است

شراب است ، خون است ، قلب است و باران و يا پنجره

دو مبل قديمي ، دو فنجان خالي به شب مي رسند

و يك مرد سنگي و دستي كه خشكيده با پنجره..........

                                               سال۷۸ تهران