قصه های پایتخت

ارديبهشت امسال به سرزمين كردستان حدود 2 بار سفر كردم و يكبار هم به شهر نور و رويان در شمال كشور.

حالا شايد بپرسيد خوب كه چه !؟ همه سفر ميكنند. آره درسته اما.....

داخل شهر مريوان با عظمت درياچه زريوار و زلالي آبهايش با همه آدمهايي كه هنوز هم بيشتر از مردم كرد هستند و به اصطلاح توريست اون منطقه اند گرفته تا قايقهاي اردكي مفت شناور در زريوار و تا بازارهاي مرزي به قيمت چندرغاز كالاهاي چيني و تركي و ... همه از جمله چيزهايي هستند كه تفاوت محروميت و مفت خوري ، تفاوت پذيرايي و باج خواهي را در آدم تازه ميكند.

 آبشارهاي جاده كوهستاني و نسبتاً سخت  مريوان به سقز و رودخانه هاي پرآب كنار جاده و مردم با صفا و خونگرم كرد و گوسفندان و سگان كنار جاده و روستاهاي سنگي و .... همه و همه ضيافت شاهانه اي را براي هر رهگذر به قيمت حتي دريافت ماست و كره محلي رايگان برا آدم مسافر مخصوصاً اگر كرد زبان نباشي برپا ميكند. يادت بخير كردستان و...... كردستان خداحافظ با همه سادگي و مهمان نوازيت با همه مواهب انسانيت با همه خنده هاي از سر دوستي مردمت با همه آبشارهايت با همه آنچه كه مجال تعريف كردنش نيست ميخواهم به شمال بروم براي ديدن دريايي كه سرشار از ماهي مرده و بطري خالي نوشابه است براي ديدن دريايي كه وجب به وجب ساحلش را كه اگر ويلا نباشد و جسارتاً ژيلا هم نباشد گوني هاي قرمز بد رنگ سواحل ايمن پوشانده است. براي ديدن يك گودال در شهر نور كه براي ديدنش بايد 2000 تومان بپردازي تا ببيني اش واز آن بدت بيايد. براي ديدن آبشار آب پري كه آب آبشارش حتي به اندازه آب پري هم نيست بايد ... بپردازي تا ببيني كه واقعاً آب پري چقدر است.

بر ميگردم به تهران خراب شده تا هر آنچه كه ديده ام را براي تو بنويسم براي تو كه ميدانم از جنس همان عشيره اي!!!